Die slagter se oordeel: "Wat 'n vermorsing!"
’n Broer het hierdie waarheid al voorheen deur sy Bril gesien en deel dit nou met ons. Kyk saam deur sy oë. Wanneer hy binnekort uit die veld terugkom, deel hy die bewys.
Elke jagseisoen hoor jy dieselfde storie by die slaghuis: "Boet, kyk nou net hoeveel vleis jy met daardie skoot gemors het!"
Is dit die skootplasing? Die kaliber? Die projektiel? Hulle blameer jou skoot, maar hulle praat selde oor die keuse wat die minste skade aan die karkas aanrig. Dit is 'n ander storie mits jy saam met die slagter om die vuur sit en deur sy Bril na die feite kyk.
Ek het self onlangs gesien hoeveel vleis verlore gaan as gevolg van daardie donker, jellie-agtige bloedskade rondom die wondkanaal. Die verkwisting van kosbare wildsvleis deur onnodige trauma is onaanvaarbaar. Of dit nou 'n skouer is wat deur fragmente verwoes is, of die slagter wat moet verduidelik waarom jy minder vleis huis toe neem as waarvoor jy gehoop het—die frustrasie bly dieselfde.
Binne twee weke toets een van My Broer se lesers 'n kombinasie wat die slagter se oordeel kan verander: sy .308 en Peregrine se koper-tegnologie.
Want 'n dier hoef nie net te "val soos 'n nat sak" om eties gejag te wees nie. Die doel is 'n etiese, vinnige dood met 'n skoon wondkanaal. Die vleis moet op die etenstafel kom, nie in die afvalbak nie.
Onthou, die Peregrine-valk is die vinnigste jagter in die natuur—'n roofvoël wat teen asemrowende spoed op sy prooi afduik. Dit is presies die filosofie van hierdie koeël: spoed, afstand en akkurate slaankrag.
Gaan dit die skoonste karkas van die seisoen wees? Die resultate sal op die slagtafel praat.
Ons hoor weer van hom
Hy stap oor twee weke die veld in. Wanneer hy terugkom, deel hy die bewys op die slagtafel met ons. Teken in en wees eerste om dit te sien.